Het gezicht achter
De kaart
Mijn levensreis begon 46 jaar geleden in een klein dorpje in de Achterhoek. Ik kreeg de naam Margreet (‘Parel’) mee. Als jongste met 2 oudere broers. Mijn ouders waren enorm trots en blij met mij, eindelijk een dochter. Maar ook beschermend, streng en emotioneel afwezig.
Ik groeide op als een angstig, gevoelig meisje met een grote binnenwereld. Ik vond mijn binnenwereld fijner en veiliger dan de buitenwereld. Mijn vlam was sterk, ondanks mijn angst en gevoeligheid.
Binnen het gezin werd ik als eigenwijs bestempeld, werd mijn vele huilen als overgevoelig ervaren. Buiten het gezin was ik verlegen, paste ik mij aan als een lief meisje, maar liep ik ook stoer mee en deed dingen die niet netjes waren. Ik paste mij aan om gezien te worden en niet als muurbloempje gezien te worden.
De buitenwereld zag mij vooral als een lief, verlegen meisje met een glimlach. De binnenwereld doofde meer en meer uit, naarmate ik ouder werd en mijn onschuld verloor. Ik werd onbewust gedwongen jongvolwassen.
Het werd er donker, pijnlijk en verdrietig en ik was aan het overleven. Het gezin kende geen veiligheid en plezier voor mij. Ik sloot mij af, werd veel boos, haatte het leven en het gezin (inclusief mijzelf) en liep met een zware last op mijn schouders. Mijn slaapkamer was mijn wereld. Alleen en vooral eenzaam. Eenzaam met al mijn gevoelens en gedachten…
De reis
Met deze kaart als ervaring op zak, wilde ik vrij zijn. Weg van mijn gezin, zo ver mogelijk weg. Mijn vleugels uitslaan. Op mijn 19e vloog ik het nest uit. Dat stond ook op mijn verhuiskaart: “Ik verlaat mijn nest en sla mijn vleugels uit.”
Hier begon de reis, de reis naar het hoge Noorden: Groningen. Ik was er nog nooit geweest en toch ‘moest’ ik daarheen. Hier begonnen de obstakels, de U-turns, doodlopende wegen, de dalen en toppen. Het vallen en opstaan. Het fundament begon onder mij weg te brokkelen. Ik viel. Ik viel diep.
Langzaam, heel langzaam al mijn lagen, die voor de zwaarte zorgden, ontdoen.
Er ontstond ruimte. Ruimte om toe te laten. Ruimte voor liefde.
Liefde: eng, aantrekken en afstoten, ontdekken. Ik wist niet hoe ik liefde moest geven en ontvangen.
Vanaf het moment dat ik moeder werd ontdekte en ervaarde ik onvoorwaardelijke liefde.
Liefde die er gewoon was. Niet hoefde te verdienen. Met ook hier in uitdagingen. Zeker met mijn mooie dochter, een spiegel voor mij met haar vuur en eerlijkheid.
Mijn twee jongens waarbij ik moeiteloos de onvoorwaardelijke liefde mocht en mag ervaren. Waarbij ik mocht leren, voelen… De onvoorwaardelijke liefde en de kracht van passie en moed. Door mijn kinderen heen, als cadeau aan mij.
In 2021 kwam er een nieuwe, grote reis. Een langgekoesterde verlangen en droom die mijn toenmalige man en ik samen deelden. We gingen nóg meer naar het hoge Noorden: Zweden.
Om vervolgens in 2024 mijn droomhuis te vinden, met toen al het zicht op om samen apart te gaan leven. Een behoefte van mijn kant: de vogel die uit haar kooi wilde. Vrijheid, maar ook haar hart volgend.
Door de emigratie vond ik de moed om verder de reis te vervolgen van uit mijn hart & intuïtie. Mijzelf niet meer in de steek te laten.
Zweden bracht mij weer thuis. Thuis in mijzelf: mijn Inner North!
Het kompas
De kaart had ik nodig om de reis te wandelen. De reis leerde mij het kompas te gebruiken en het werd steeds meer mijn persoonlijke reis. Mijn innerlijk kompas waarop ik navigeer.
De wegen werden steeds minder geplaveid, minder recht, minder druk. De wegen werden paden, soms onbegaanbaar, soms onzichtbaar. Ik zag het steeds meer als avontuur, als mijn eigen unieke pad. Genietend van het moment, het proces. Soms verdwaald, en toch het vertrouwen dat ik weer thuis zou komen. Mijn Inner North!
Ik leerde mee te bewegen op de seizoenen, welke in Zweden zo duidelijk aanwezig zijn, maar ook op mijn eigen seizoenen. De herkenning en erkenning dat de verschillende seizoenen elkaar kunnen ontmoeten. De zomer buiten ontmoette mijn winter. Het kon en kan gewoon naast elkaar bestaan. Het één is niet beter dan de ander. Het is een unieke dans, een kans, een uitnodiging om hierop mee te bewegen. Het als een kracht te zien.
Mijn ontwikkeling van jong meisje, naar een volwassen vrouw, van lente naar de herfst om langzaam naar de winter toe te bewegen.
Alles verbonden met elkaar. Als een cyclus: elk moment uniek, nooit meer hetzelfde. Altijd in beweging, ontwikkeling. Een oneindig proces.
Met mijn terugkeer naar mijn Inner North, is de herinnering dat ik onderdeel van de natuur ben. Dat ik natuur ben. Dansend door de seizoenen heen, dansend door mijn leven heen. Het maakt het leven, en vooral mijzelf, zachter, liefdevoller en waardevoller.
Mijn Inner North herinnert mijn wijsheid en mijn unieke levenspad.